De sculpturen van June Crespo bewegen zich ergens tussen het industriële en het organische: alledaagse voorwerpen, geladen met een onverwachte emotionele intensiteit. Door middel van het maken van mallen, het gieten, fragmentatie en assemblage creëert ze vormen die balanceren tussen abstractie en figuratie, tussen geslotenheid en poreusheid, alsof de tijd zich er langzaam in heeft afgezet.

In Beren ehunak bela [Their weft, the grass] brengt Crespo metalen containers en reflecterend textiel samen. Het reflecterende textiel fungeert als een membraan dat de natuurlijke oliën van de huid absorbeert. De sporen van contact, condensatie, en beweging die op de stof onzichtbaar zijn, komen in het donker langzaam naar voren. De metaalachtige glans suggereert rigiditeit en weerstand, maar het materiaal is tegelijk fragiel en kwetsbaar.

Verspreid door de installatie versplinteren en vervagen de reflecties het beeld van de toeschouwer, waardoor de grenzen tussen lichaam en object, aanwezigheid en restant vervloeien. Met deze materialen stelt Crespo een eenvoudige maar verstrekkende vraag: hoe kunnen objecten intimiteit dragen en doorgeven, voorbij taal en representatie?