Tuan Andrew Nguyen werkt met video, sculptuur en installatie, en vertrekt vanuit langdurig onderzoek, samenwerking met gemeenschappen en mondelinge geschiedenis. Verhalen vertellen is voor hem een speculatieve en helende daad, een manier om geschiedenissen terug te eisen die overschaduwd worden door het officiële verhaal.

The Boat People bouwt verder op Nguyens onderzoek naar overdracht en het voortleven van objecten. Gesitueerd aan de rand van de mogelijke uitsterving van de mensheid volgt de film een groep kinderen die door overstroomde landschappen dwalen, op zoek naar sporen van verdwenen beschavingen. In de ondergelopen, gefragmenteerde wereld die hen werd nagelaten, proberen ze geschiedenissen te reconstrueren die ze nooit zelf hebben meegemaakt met enkel de objecten die overblijven. Tussen ruïnes, relieken en puin snijden de kinderen voorzichtig houten replica’s van de voorwerpen die hen aanspreken: kwetsbare interpretaties van een verleden dat ze zich alleen kunnen voorstellen.

De film vraagt wat we verschuldigd zijn aan werelden waarin we nooit hebben gewoond, en aan degene die de onze zal erven. Hoe blijven verhalen kleven aan de dingen die tussen levenden en doden worden doorgegeven? En welke vormen van verwantschap overleven wanneer bijna al het andere verloren is gegaan?