Mariana Caló en Francisco Queimadela werken samen sinds 2010 en hun praktijk omvat cinema, bewegend beeld, installatie, tekenkunst, schilderkunst, fotografie en beeldhouwkunst. Doorheen die media verkennen ze de continuïteit tussen tussen helderheid en droomtoestand, observatie en verbeelding, en bouwen ze beelden die lijken te ontstaan op de plek waar het zichtbare en het onzichtbare innig verstrengeld blijven.

Titel verweeft bestaand en nieuw werk dat ingaat op de transformerende relatie tussen kleur en licht. Met gelaagde projecties, reflecties en bewegend beeld creëert de installatie een immersieve omgeving van schimmen, waar vormen ontstaan om daarna weer op te lossen.

De werken komen tot leven door beweging en tijd, en richten onze aandacht op de subtiele processen waarmee werelden verschijnen: beelden glijden tussen sequenties van licht en duisternis, blijven even hangen op de grens van het zichtbare en verdwijnen dan weer. Een dichte geluidsatmosfeer roept een kosmologie op die gegrond is in verbinding, waarin seizoensrituelen, ecologische verandering en kosmische ritmes verschijnen als verwante uitdrukkingen van een wereld in voortdurende metamorfose.