Kivu Ruhorahoza en Christian Nyampeta werken op het snijvlak van film, schrijven, muziek, pedagogie en gemeenschapsgerichte praktijken. Ze hebben elk een oeuvre opgebouwd dat aandacht heeft voor de nasleep van historische breuken en voor de kwetsbare processen waarmee gemeenschappen zich in de loop van tijd opnieuw vormen.

Geïnspireerd door ‘Spirits’, een gedicht van de Senegalese dichter en filosoof Birago Diop, toont Whispers scènes uit het dagelijkse leven in Dakar: gebaren, texturen, geluiden en korte ontmoetingen. Aansluitend bij Diops uitnodiging om ‘vaker naar dingen te luisteren dan naar wezens’ cultiveert het werk een vorm van aandacht die is afgestemd op het onzichtbare. Hij richt zich op aanwezigheden, materieel en immaterieel: de wind die door de bomen beweegt , de resonantie van stemmen, de dichtheid van objecten, en het tijdsgevoel dat in straten en langs kustlijnen besloten ligt. Zo stelt hij een vraag centraal die in het gedicht besloten ligt: wanneer overstijgt een voorouder zijn of haar eigen afstammelingen en wordt die de voorouder van iedereen?

Door stil te staan bij wat van generatie op generatie wordt doorgegeven, toont de film een geestelijke verwantschap die verder reikt dan het menselijke. De wereld verschijnt er als een onafgewerkte, bewoonde relatie, voortdurend gevormd door wie er geweest is en wie nog komt.