Vanuit film, schrijven, muziek, pedagogie en gemeenschapswerk hebben Kivu Ruhorahoza en Christian Nyampeta elk een oeuvre opgebouwd dat aandacht heeft voor de nasleep van historische breuken  en voor de kwetsbare processen waarmee gemeenschappen zichzelf weer bijeenrapen.

Geïnspireerd door ‘Spirits’, een gedicht van de Senegalese dichter en filosoof Birago Diop, vangt Whispers scènes uit het dagelijkse leven in Dakar: gebaren, texturen, geluiden, korte ontmoetingen. Als echo van Diops uitnodiging om ‘vaker naar dingen te luisteren dan naar wezens’ oefent de film een manier van aandacht die is afgestemd op het ongeziene. Hij richt zich op aanwezigheden, materieel en immaterieel: wind die door de bomen trekt, de resonantie van stemmen, de dichtheid van objecten, het tijdsgevoel dat straten en kustlijnen met zich meedragen. In het hart van de film ligt één vraag: wanneer houdt een voorouder op enkel van zijn nakomelingen te zijn, en wordt hij een voorouder van ons allemaal?

Door stil te staan bij wat van generatie op generatie wordt doorgegeven, tekent de film een geestelijke verwantschap uit die verder reikt dan het menselijke. De wereld verschijnt er als een onafgewerkte, bewoonde relatie, voortdurend gevormd door wie er geweest is en wie nog komt.