Rodrigo Hernández werkt met tekenkunst, schilderkunst, reliëf, beeldhouwkunst en installatie, in een praktijk gevormd door poëzie, filosofie, literatuur en dromen. Vanuit een brede waaier aan referenties – precolumbiaanse kunst, Japanse prentkunst, het Europese modernisme, mythologie en wetenschappelijke illustraties – bouwt Hernández visuele talen op het snijpunt van intimiteit, symboliek en geheugen.

Het permanente werk The Long Pond bevindt zich op de grens tussen slaap en waakzaamheid. Twee bronzen sculpturen rusten op het gras: de hoofden van een bijna identiek koppel en elkaars spiegelbeeld. Elk drukt een oor tegen de hand, op de rand van de slaap, terwijl hun ogen elkaar zoeken. De figuren lijken traag naar elkaar toe te zweven en weer weg, in een tijdloze spanning. Hun gezichten zijn vertrouwd maar ongrijpbaar, ergens op de rand van herkenning: geen portretten, maar plekken voor projectie, reflectie en verlangen.

In een bijhorend gedicht herinnert Hernández zich de stem van zijn partner, net voor het inslapen: “ik vroeg me af hoe snel je me zou vergeten”. De zin blijft fluisterend nazinderen – en maakt de vrees voelbaar dat liefde, over grote afstand, zou kunnen wegsmelten.